Een stoïcijn heeft geen haast

Ik stel me zo voor dat een echte stoïcijn zich niet haast. Het is iemand die kalm zijn weg gaat. Iemand die zich niet gek laat maken door de competitieve werkvloer of door targets en deadlines. Stress en stoïcijn zijn, dat past niet bij elkaar.

Maar er ligt altijd een onverwacht gevaar op de loer. Iets wat je zomaar kan overvallen: je eigen gedachten die met je op de loop gaan. Haast speelt zich naar mijn idee voornamelijk af in je hoofd.

Ik als creatieve geest wordt vaak gedreven door de ideetjes die me invallen. Ze duwen mij als het ware voort. Het lijkt wel alsof de kalme wandeling waar je aan begon in no time verandert in een soort marathon. Een tempo dat bepaalt wordt door de drukte in je hoofd. Je gaat dan in de versnelling van je vluchtige denken lopen. Dat kan toch niet de bedoeling zijn van een ontspannen wandeling langs de rivier. Zo kom je niet tot rust.

Maar ik denk een geniale oplossing te hebben gevonden: alleen je rechtervoet telt? Ja zeker. Als ik wandelend naar een rustig tempo wil tel ik alleen de keren dat mijn rechtervoet de grond raakt. De linker sla ik over. Op die manier tellen twee stappen voor een enkele stap. En, geloof het of niet, dat werkt. Daar loop je rustiger van. Probeer het maar.