Het kan vriezen en het kan dooien.

De eerste regel die een aankomend stoïcijn ter harte moet nemen vind je op de eerste pagina van het zakboekje van Epictetus.

“Weet wat wel en wat niet binnen je macht ligt”, met andere woorden over zaken waar je geen invloed op kunt hebben heeft het geen zin je op te winden. Een mooi voorbeeld is het weer. Het kan vriezen of het kan dooien, het kan tropisch heet zijn het water kan met bakken uit de hemel vallen, maak je er niet druk om. Wat kun je er aan doen? Niks. Eerder zou ik zeggen geniet er van.

Nog zo’n item is ons sterven. Iets waar veel mensen een enorme angst voor hebben. Sinds ik vier jaar geleden een hartstilstand mocht meemaken ben ik van die angst compleet af. We sterven hoe dan ook. Waarom zou je dan een leven in angst leiden?

Vanmiddag was ik bij de herdenkingsdienst voor Bas Marrien. Een lieve man, een wijs man maar geen watje. Een man waarmee ik vier jaar op Qi gong zat. Allebei met wat deuken in het lijf waggelden we door de oefeningen. Humor hield ons op de been. Ik genoot en naar mijn idee Bas ook. Zijn afscheid was een zeer bijzondere gebeurtenis.

Geen crematorium maar een creatieve hotspot was de plek. Het werd een theater van welgemeende emotie, verhalen uit het hart, gedichten en soms applaus. (wat heerlijk applaus bij een uitvaart) Dat zou wat mij betreft vaker mogen gebeurden. Dan waren er drank en hapjes en voerden mensen nagalm gesprekken. Nagalm is als naar buiten komt wat aan gevoelens is opgeslagen. Dat je opgekomen gevoelens met elkaar kunt en wilt delen. Waarom nog bang zijn voor de dood als je als mens zo’n indruk achter kunt laten