Lichtpuntjes

Het begint te drukken. Zowat een jaar pandemie. Allerlei zeer begrijpelijke beperkingen. Ik probeer daar stoïcijns onder te blijven. Voor mij minder moeilijk dan voor mensen met kinderen in huis die voor dubbelen taken staan: thuiswerken en schooljuf of meester spelen. Dat lijkt me heel zwaar. Onderwijzen is toch echt een vak, en geen makkelijk vak. Ik heb te doen met die jonge ouders maar ook met de bejaarden die opgesloten zitten in hun huis. En niet te vergeten de ellende van de winkeliers en horeca ondernemers. Hou maar op. Vreselijk.

Nu mag ik helemaal niet klagen. Zit al vanaf begin vorig jaar in onze Hytte in de prachtige omgeving van Kasteel Hackfort. Geniet van een schitterend uitzicht over de velden richting bosrand. Alle tijd om goede boeken te lezen. Een van de laatste ontdekkingen was ‘de Jaren van Janny Erneaux’ simpelweg schitterend. Ook mooie gesprekken als een vriend of vriendin langskomt. Een per keer  dus. Maar eerlijk gezegd heb ik het gevoel dat een op een ook diepere gesprekken oplevert.

Lichtpuntjes zijn de initiatieven die mensen ontwikkelen. Aandacht voor de ouderen in de wijk. Ouders die elkaars kinderen opvangen. Mensen die spontaan geld ophalen voor door raddraaiers getroffen winkeliers. Telefoontjes en appjes naar vrienden om ze op te beuren. Het zijn maar enkele van de lichtpuntjes die in deze donkere tijd te zien zijn.

We moeten er allemaal doorheen. Maar voor veel mensen is het veel zwaarder dan voor anderen. Ik voel me bevoorrecht.